دیدار با مسئولان عالی قضائی، سال ۱۳۶۹:

« سرعت و اتقان، دو عامل مهم در قوه قضائیه »

« برای احقاق حق و ابطال باطل، هیچ شرط و بهانه ای وجود ندارد »

اگر دستگاه‌ قضایی‌ از شرایط لازم‌ برخوردار باشد و کار درست‌ بکند، بزودی‌ در کشور، فساد و تباهی‌ و ظلم‌ و تبعیض‌ و فسق‌ و بقیه‌ی‌ چیزهایی‌ که‌ یک‌ جامعه‌ را فاسد و زمینگیر می‌کند، ریشه‌کن‌ خواهد شد. اگر خدای‌ نکرده‌، دستگاه‌ قضایی‌ سالم‌ نبود، یا پرکار نبود، آن‌وقت‌ همه‌ی‌ این‌ جرایم‌، رشد می‌کنند و این‌ میکربها، جرأت‌ حیات‌ و زیاد شدن‌ و فعال‌ شدن‌ پیدا می‌کنند. به‌ همین‌ خاطر است‌ که‌ دستگاه‌ قضایی‌، واقعا برای‌ ما، همه‌ چیز است‌. فرق‌ هم‌ نمی‌کند، چه‌ در دوران‌ سازندگی‌ که‌ امروز است‌، چه‌ در دوران‌ جنگ‌ که‌ دیروز بود، و چه‌ در حوادث‌ گوناگونی‌ که‌ یک‌ ملت‌ انقلابی‌ و یک‌ کشور بزرگ‌، همواره‌ با عافیت‌ و بلا مواجه‌ است‌. در همه‌ی‌ شرایط، آن‌ چیزی‌ که‌ یک‌ آن‌، به‌ رکود و جمود و بیکاری‌ و کم‌کاری‌ و ـ خدای‌ نکرده‌ ـ به‌ فساد او نمی‌توان‌ تن‌ داد، دستگاه‌ قضایی‌ است‌. هرجای‌ دیگر خراب‌ شد، می‌گوییم‌ ان‌شاءالله‌ دستگاه‌ قضایی‌ می‌رود، آن‌جا را اصلاح‌ خواهد کرد; اما خود دستگاه‌ قضایی‌، بایستی‌ در حد نصاب‌ اصلاح‌ و صلاح‌ باشد... 
 حقیقتش‌، ما به‌ این‌ حد قوه‌ی‌ قضاییه‌، راضی‌ نیستیم‌. قدر شما آقایان‌ را می‌دانیم‌ و پیشرفت‌ قوه‌ی‌ قضاییه‌ را هم‌ مثل‌ همه‌ی‌ اولی‌الابصار مشاهده‌ می‌کنیم‌. تحرک‌ و تلاش‌ قوه‌ی‌ قضاییه‌، بحمدالله‌ خوب‌ و محسوس‌ است‌; اما شما الگو را دستگاه‌ امیرالمؤمنین‌(علیه‌الصلاه‌والسلام‌) قرار بدهید. خودمان‌ را با او بسنجیم‌، نگوییم‌ هم‌ نمی‌شود. بله‌، آن‌طور نخواهد شد; لیکن‌ نزدیک‌ و شبیه‌ به‌ او، ممکن‌ است‌. ما در کشوری‌ دستگاه‌ قضایی‌، دستگاهی‌ است‌ که‌ روحانیت‌ در آن‌، بیش‌ از همه‌ جای‌ این‌ کشور، حضور داشته‌ و سرمایه‌گذاری‌ کرده‌ است‌. اگر خدای‌ نکرده‌، خللی‌ در این‌ دستگاه‌ به‌وجود بیاید، ضایعه‌اش‌ فقط به‌ خود دستگاه‌ نمی‌رسد; بلکه‌ به‌ روحانیت‌ هم‌ می‌رسد. لذا در این‌جا، باید خیلی‌ همت‌ و بلندنظری‌ بخرج‌ داد. واقعا آقایانی‌ که‌ در این‌ دستگاه‌ هستند، از قضات‌ و دادستانها و مأموران‌ گوناگون‌، باید برای‌ خاطر خدا و حفظ حیثیت‌ انقلاب‌ ـ که‌ این‌ دستگاه‌ قضاییش‌ است‌ ـ و حفظ حیثیت‌ روحانیت‌ ـ که‌ بدنه‌ی‌ دستگاه‌ قضایی‌ را تقریبا پرکرده‌ است‌ ـ دندان‌ خیلی‌ از خوشیهای‌ دنیا را بکنند.
الان‌ در جمع‌ شما هم‌ مشخص‌ است‌ که‌ روحانیون‌ و معممان‌، بیش‌ از غیر معممان‌ هستند. در همه‌ جای‌ کشور هم‌، همین‌طور است‌; یعنی‌ روحانیون‌ در دستگاه‌ قضا، زیاد حضور دارند. خیلی‌ از چیزهایی‌ که‌ یک‌ انسان‌ معمولی‌ به‌ دنبال‌ آن‌ است‌، بعضیش‌ حلال‌ و طیب‌ هم‌ است‌; اما برای‌ آدم‌ عادی‌، نه‌ برای‌ کسی‌ که‌ مسؤولیت‌ دارد، مخصوصا مسؤولیت‌ قضا که‌ ممکن‌ است‌ تبعات‌ و سمعه‌ی‌ بدی‌ داشته‌ باشد. از اینها باید صرف‌نظر کرد. باید آقایان‌ صرف‌نظر کنند. شوخی‌ نیست‌; مسأله‌، مسأله‌ی‌ ایجاد یک‌ راه‌ جدید در زندگی‌ بشر است‌. این‌ انقلاب‌، چنین‌ است‌. 
 دو چیز، در دستگاه‌ قضایی‌ اهمیت‌ دارد و برای‌ یک‌ قاضی‌ هم‌ می‌تواند حقیقتا هدف‌ کارش‌ باشد: یکی‌ سرعت‌، و دیگری‌ اتقان‌ است‌. اگر کار سریع‌ انجام‌ نگیرد، همان‌ عیب‌ بزرگی‌ می‌شود که‌ سابقا در دستگاههای‌ قضایی‌ دوران‌ طاغوت‌ بود... 
 دومی‌، اتقان‌ است‌. اگر ما بسرعت‌ پرونده‌ها را ببینیم‌ و تمام‌ کنیم‌، ببندیم‌ و کنار بگذاریم‌; اما غیر متقن‌، خیلی‌ خوب‌ است‌؟ رسیدگی‌یی‌ که‌ با توجه‌ به‌ جوانب‌ قضیه‌ و شواهد و دلایل‌، متقن‌ نباشد، می‌خواهد سریع‌ و یا بطی‌ء باشد ـ حالا فرض‌ کردیم‌ بطی‌ء ـ چه‌ سودی‌ دارد؟ این‌طور رسیدگی‌، اصلا نشود، بهتر از این‌ است‌ که‌ بشود. وقتی‌ بنا شد خطا و اشتباه‌ و خلاف‌ واقع‌ در آن‌ وجود داشته‌ باشد، در این‌ صورت‌، سرعت‌ چه‌ حسنی‌ محسوب‌ می‌شود؟ پس‌ این‌ دو مورد ـ اتقان‌ و سرعت‌ ـ باید با هم‌ رعایت‌ بشود... 
 باید مثل‌ همان‌ اولیای‌ الهی‌، در برخورد با حق‌ و باطل‌، آن‌جایی‌ که‌ حق‌ است‌، با همه‌ی‌ وجود، از آن‌ دفاع‌ کرد و آن‌جایی‌ که‌ باطل‌ است‌، با همه‌ی‌ وجود، با آن‌ مقابله‌ نمود. برای‌ احقاق‌ حق‌ و ابطال‌ باطل‌، هیچ‌ بهانه‌ و هیچ‌ شرطی‌ وجود ندارد.